Bloemen verwelken, schepen vergaan. In een kapitalistische wereld is het komen en gaan.

In deze vreemde tijden is de belegger, net als ieder ander, zoekende. Dat de corona-crisis hard aankomt bij het bedrijfsleven zal niemand ontgaan zijn. Bedrijven moeten gered worden of gaan failliet en de werkloosheid neemt toe. Het roept de vraag op: wat betekent dit alles voor mijn financiële strategie?

Verandering is de afgelopen decennia alsmaar sneller gegaan. Waar men eerst een dienst of product jaren onveranderd kon laten is een nieuw product of dienst nu in maanden de status quo en kort daarop verouderd.

De corona crisis heeft dit verder versneld. Het kapitalistisch darwinisme, wie niet mee-evolueert verdwijnt, draait op steroïden tegenwoordig. Van ondernemers wordt uiterste creativiteit gevraagd, Tech-bedrijven moeten vanwege de groeiende vraag gigantisch opschalen en ja, helaas, de hardwerkende ondernemer aan de overkant van de straat moet soms toch zijn deuren sluiten.

De huidige periode biedt dus naast verschrikkelijk gezondheidsleed, ook veel economisch leed. De situatie is zorgwekkender dan velen die na de oorlog geboren zijn hebben meegemaakt en de implicaties zullen de komende jaren nog gevoeld worden. Het gevoel van pessimisme wordt daarnaast verder gevoed door doemdenkers, wilde speculaties en een overconsumptie van het nieuws, wat alom vertegenwoordigd is op smartphones en nieuwspagina’s. In tijden van crisis zijn we ontvankelijker voor opiniemakers, we zijn op zoek naar houvast. Het is fijn wanneer we er zelf niet uit te komen, anderen het denken voor ons te laten doen.

“Het systeem zal omgegooid worden”, “de economie wordt groen herbouwd” en “de manier hoe we werk inrichten in de toekomst zal geheel anders zijn”. De wereld zal nooit meer dezelfde zijn. En dat klopt, de wereld zal morgen niet meer dezelfde zijn als gister. Iedere dag verandert er iets. Niet voor niets verkondigde de Griekse filosoof Heraclitus 2500 jaar geleden al dat de enige constante verandering is.

Nochtans blijft die radicale verandering na een crisis vaak uit. Tech-bedrijven worden, zo’n 20 jaar na de internetbubbel, nog steeds opgeblazen en zoveel stabieler is het bancaire systeem na 2008 nou ook weer niet geworden. Het systeem verandert dus niet zo snel, dat duurt decennia. Daarom denk ik dat radicale verandering niet zal gebeuren. Meer dan voorheen zullen bedrijven omvallen en de werkloosheid zal na jaren van daling weer stijgen. Vreselijke gevallen zonder meer, maar daar waar rampspoed geschiedt is ook hernieuwde ruimte voor mogelijkheden. De benodigde vindingrijkheid om te dealen met uitdagingen kenmerkt de mens en die zal de komende jaren naar alle waarschijnlijkheid gesterkt worden door politieke en financiële steun van ongekende schaal.

De snelheid waarmee geïnnoveerd wordt schiet tijdens een crisis omhoog en nieuwe oplossingen worden bedacht waar we nog lang profijt van gaan hebben. Zo zijn er talloze hedendaagse producten en diensten bedacht tijdens perioden van crisis zoals een oorlog of een recessie. De uitvinding van de radar en de doorontwikkeling van antibiotica zijn beide terug te voeren tot de tweede wereldoorlog. Vlak na de tweede wereldoorlog kreeg het socialezekerheidsstelsel zoals we die nu kennen versneld vorm om veteranen en weduwen te steunen. Beursgenoteerde bedrijven zoals Uber en Spotify, maar ook Airbnb zijn opgericht tijdens de financiële crisis van 2008. Airbnb bijvoorbeeld, groeide indertijd snel toen ontslagen Wall Street bankiers geld moesten verdienen en zodoende hun dure appartementen in New York verhuurden. Ironisch genoeg is het dezelfde Airbnb die nu door deze crisis aan het wankelen is gebracht. Naast het reisverbod, wordt slapen in iemands huis allicht als minder hygiënisch ervaren.[1]

Een crisis verandert het gedrag van mensen, waardoor nieuwe behoeften ontstaan. Gevestigde bedrijven, maar juist zeker ook flexibele Startups kunnen hier op inspringen. Startups hebben derhalve baat bij veranderd gedrag. Necessity is the Mother of Invention, sprak een andere wijze filosoof genaamd Plato.

^ Juist tijdens de financiële crisis van 2008 en 2009 zijn veel succesvolle Startups opgericht.

Naast de ruimte voor nieuwe ontwikkelingen zullen we als mensheid steeds beter om kunnen gaan met de uitdagingen van het virus. De onwetendheid van een onbekende vijand zal omslaan naar een gericht plan, wat na een mogelijke opleving van het virus gericht geactiveerd kan worden. De wedloop om een veilig vaccin te ontwikkelen zal uitkomst bieden op de langere termijn. Er gloort hoop aan de horizon.

Zoals de maatschappij dan rustiger wordt, zo zal uiteindelijk ook de economie weer op zijn plek vallen. Hoe de wereld eruit zal zien weet niemand, zo ook niet de belegger. Inzetten op welke bedrijven sterker uit de strijd zullen komen is daarom ook een risicovol spelletje. Tijden zoals nu zijn precies waarom mensen inzetten op de markt en niet op the next big thing van Wall Street of Silicon Valley. Beleggen tijdens een crisis kan daarom goed in de vorm van indexfondsen. Door het self-cleansing effect van een indexfonds vallen bedrijven die niet meer meekomen uit de index en nieuwe, groeiende bedrijven, die schijnbaar wel kunnen inspelen op veranderende vraag, worden toegevoegd. Zo blijven er uiteindelijk bedrijven over die floreren in het post-corona tijdperk en daarmee het indexfonds, en dus je belegde vermogen, omhoogstuwen.

Dat het blijven inkopen, ongeacht de marktomstandigheden, de meest rendabele strategie blijft, blijkt ook uit een onderzoek[2] gedaan naar verschillende belegstrategieën van 3 fictieve vriendinnen over een 40-jaar tijdspanne tussen 1979 en 2019. Alle drie de fictieve vriendinnen hielden er een andere strategie op na. Het eerste scenario volgde Tiffany, iemand die $200 per maand op een spaarrekening zette wat haar 3% spaarrente (you wish!) opleverde. Vervolgens investeerde zij telkens op het slechtst mogelijke moment, net voor een marktcrash, het gespaarde bedrag in de S&P500. Ondanks Tiffany’s slechtst mogelijke timing, groeide haar geïnvesteerde $96,000 uiteindelijk naar $663,594. Het tweede scenario volgt Brittany en verloopt hetzelfde, alleen investeerde zij telkens haar opgespaarde geld op het best mogelijke tijdstip (het laagste punt in een marktcrash) in de S&P500. Haar vermogen groeide van $96,000 naar $956,838, bijna 50% meer door de beste timing in plaats van de slechtst mogelijke timing. Het derde scenario volgt Sarah, zij investeert 40 jaar lang, $200 per maand rechtstreeks in de S&P500, zonder te letten op waarschuwingen, voorspellingen en marktomstandigheden. Na 40 jaar is haar $96,000 opgelopen tot $1,386,429, veruit het meest van de drie. Dit onderzoek wijst dus uit dat het wachten met inkopen en het proberen te timen van de markt op lange termijn niet loont.

Het blijven inkopen wanneer de markt lager staat zal dus uiteindelijk resulteren in meer rendement wanneer de markt herstelt. Millionaires are made in a recession is niet voor niets een terugkerende uitspraak in de belegwereld. De markt rendeert vaak bovengemiddeld na een recessie.[3] Jezelf niet laten leiden door angst in tijden van onzekerheid blijkt dus van belang. Dit is precies ook de reden waarom ik niet van mijn koers afwijk en maandelijks blijf investeren in de markt, in voorspoed maar juist ook in tegenspoed.


[1] https://www.nrc.nl/nieuws/2020/04/07/covid-19-kon-voor-airbnb-niet-op-een-slechter-moment-komen-a3996132

[2]https://www.reddit.com/r/financialindependence/comments/c02ml4/timing_the_market_the_absolute_worst_vs_absolute/

[3] https://www.macrotrends.net/2526/sp-500-historical-annual-returns